‘AFSCHEID'.

Liefste minnaars,

Wat al eeuwen doorgaat voor monogamie is ten dode opgeschreven. Het was - oorspronkelijk of uiteindelijk - slechts dwangmonogamie: een 'mariage de raison' waarbij de partners samen blijven omwille van economische belangen of de kinderen, uit pure gemakzucht of ziekelijk masochisme. Zo'n 'verstandshuwelijk' is de façade waarachter één of meerdere, vluchtige of duurzame, in vele gevallen stiekeme 'liaisons d'amour' schuilgaan, in de werkelijkheid of in de verbeelding. Dwangmonogamie is dus ook schijnmonogamie en van dat soort 'liefde' hebben de mensen hun buik meer dan vol.

Steeds meer minnaars willen échte monogamie - liefdevol samenleven - en geen schijnvertoning die ruzie, ontrouw of machtsverhoudingen moet toedekken. Ze geloven niet meer dat verliefdheid een kortstondige bevlieging is. Ze zijn ervan overtuigd dat alleen verliefde overgave het cement kan zijn dat hen bij elkaar zal houden, zo mogelijk levenslang. Nooit zullenze elkaar verplichten tot liefdeloos samenleven. Ze scheiden desnoods in naam van de liefde. Hun liefde is allesomvattend: ze is méér dan alleen maar seksuele relatie, economische verhouding, geestelijke contact of voortplanting. Daarom zoeken ze niet bij telkens andere partners naar telkens andere facetten. Ze willen volledig opgaan in één enkel lief en hebben daar alles voor over. Ze weten dat het geluk alleen in de liefde te vinden is en zijn niet van plan hun dat te laten ontglippen.

Met zijn allen brengen ze het tijdperk van de ontplooide liefde dichterbij. Daar zal niemand om treuren.