De extasen van Eros       Is de man van nature polygaam? Zou elke man een harem willen zoals stamhoofden of vroegere oosterse potentaten? Is hij daarom zo verzot op slippertjes of one-night-stands? Of is het de verleidelijke mooie vrouw die polygaam is, die een hele harem mannetjes om zich heen wil verzamelen? Misschien zijn mannen én vrouwen polygaam. Misschien willen beide geslachten niets liever dan telkens weer nieuwe seksuele ervaringen met telkens nieuwe partners. Misschien zijn alle samenlevingsvormen enkel verminkte manieren om dionysisch op te gaan in één groot seksueel feest, de orgie. Is het mogelijk dat we van nature incestueuze neigingen hebben, en dat daarom onze relaties met niet-familieleden doorgaans op de klippen lopen? Of is seksualiteit een hinderlijke erfenis uit een animaal verleden, die we moeten overstijgen via het celibaat of ascese, zoals talloze oude wijzen overal en in alle tijden voorhouden?  In ‘De extasen van Eros' analyseert Stefan Beyst theorie en praktijk van de mannelijke en vrouwelijke polygamie, van promiscuïteit, het leven in commune, ascese en verliefdheid, orgie en incest. Hij komt tot de merkwaardige conclusie dat de mens van nature levenslang monogaam zou zijn als de maatschappij de realisering van dit verlangen niet in de weg zou staan.