Víctor Bustamante Cañas




prologo de Amsterdam


Carlos Barbarito bezit een stem, en als ik stem zeg, dan is dat niet zomaar een loze uitspraak, een puur compliment. De schrijver doet geen toegevingen, maar aanvaardt de werkelijke missie van de dichter die erin bestaat een wereld te scheppen.

In Amsterdam vloeien samen alle rivieren, alle wegen, elke chaos. Amsterdam is een soort 'poème-fleuve', dat lacht en zich vragen stelt, maar ook verpozing is en de poëzie zelve in haar puurste vorm.

Elliot, Duchamp, Spinoza, Ahab, Mariane Moore, Robert Lowell, Avicena zijn de stemmen die spreken tot hem en tot ons en die een aanwezigheid zijn naast de laatste zin van Oscar Wilde: ze nemen gestalte aan in het rustige verloop van de zang, in de dialoog tussen hij die schrijft en hij die weet dat in deze stemmen het geheugen zich verheft voor de constructie van zijn poëzie. Het belangrijkste is de uitdrukking te vinden, zou de estheet zeggen.

In dit gedicht nemen we stukje bij beetje afscheid tot we besluiten:
'Alles is tijd), niets duurt en er is altijd geen grens;
wij zijn het strand en het strand overleeft niet"

Amsterdam is zonder twijfel een groot gedicht en een palimpsest.


.
© Víctor Bustamante Cañas 2004


Reacties: gastenboek of Carlos Barbarito

zoek op deze site

powered by FreeFind