INTERVIEW MET BANDA HISPANICA

1. Welke  verwantschap voel je met andere Latijns-Amerikaanse dichters?

Om eerlijk te zijn, weinig. Ik voel me meer verwant met Franse (Valéry, Daumal), Italiaanse (boven alles Montale) en Engelse dichters (Eliot). Maar ik ben sterker beïnvloed door andere kunsttakken (film, fotografie, maar vooral plastische kunsten) en hier zijn er wel invloeden te bespeuren van Latijns-Amerikaanse kunstenaars (Aizenberg, Greco, Frida Kahlo) evenals met Tina Modotti, Bacon enz. Ik mag ook  mijn herhaalde lectuur van Borges niet vergeten, die op sommige momenten van mijn leven zo intens was, dat ik niet kan inschatten hoe sterk zijn invloed is op wat ik doe, al veronderstel ik dat die heel sterk is.

2. Wat zijn de belangrijkste bijdragen op vlak van de poëzie in jouw land die internationale repercussie of erkenning zouden moeten krijgen?

Ik zit zelf middenin het gebeuren en ik vind het moeilijk om me een duidelijk beeld te vormen van de situatie. In de Argentijnse poëzie van de laatste vier decennia zijn er werken van grote waarde, en, zoals het zou moeten, zullen deze werken zich hoog boven de rest verheffen en hun verdiende erkenning krijgen hier en in het buitenland. Er wordt veel geschreven vandaag, maar - en dat lijkt me alarmerend - heel weinig gelezen. Er valt een angstwekkende ideeënarmoede te bespeuren. Maar, zoals Cortázar jaren geleden al zei, wat me werkelijke zorgen baart zijn de lezers - de crisis heeft, naast andere rampen, vooral een opgang van het analfabetisme tot gevolg. Wijzen we ook op de hoge boekenprijs.

3. Wat bemoeilijkt het ontstaan van nauwere relaties tussen de verschillende landen van Latijns-Amerika?

Ik werk mee aan vele media en tijdschriften uit vele delen van de wereld. Internet bevordert de contacten tussen uitgevers, auteurs en publiek op een ongeziene wijze. Maar de toegang tot het net is nog beperkt, en zolang de omstandigheden dezelfde blijven, zal daarin geen verandering komen. Publiceren in Argentinië is heel duur en dat bevordert de uitgave van boeken niet, tenzij er een wedstrijd wordt georganiseerd (wat zelden gebeurt) of subsidies worden verleend (wat niet vaak het geval is). Digitaal publiceren is goedkoop, en de publicaties - goede, middelmatige en slechte - vinden hun plaats op het internet. Maar dat belet niet dat de Argentijnse poëzie niet naar behoren buiten onze grenzen doordringt (afgezien van enkele uitzonderingen) en ik geloof dat de crisis leidt tot een zich terugplooien op zichzelf, een soort provincialisme. In de vele buitenlandse publicaties waaraan ik meewerk stel ik al te vaak vast dat ik de enige Argentijnse schrijver ben en voel me geïsoleerd. En dat verheugt me uiteraard niet 

© Banda Hispanica, Brasil, 2003

http://www.jornaldepoesia.jor.br/bh14barbarito.htm

Reacties: Carlos Barbarito.