CARLOS BARBARITO


'paarden' en andere gedichten
© Carlos Barbarito 1990




best bekeken op volledig scherm (F11)

klik op o om het volgende gedicht te zien










Hieronder enkele gedichten die daarna nooit meer in boekvorm zijn verschenen.
De overige zijn overgebracht naar andere bundels.


.
Copyright © Carlos Barbarito 1990

o





Libro de polvo


A Héctor Viel Temperley, en memoria.

El enfermo tosió
como si no quedara replandor en el mundo.
Oímos ese batir de viento contra un parche reseco
pero pasamos de largo sin detenernos.
Tocado por una fría salamandra
el fuego empezó a consumirse
y con aquel fuego que se reclinaba,
cada atardecer, para mirar en las llamas
una imagen de su propia alma.
Y si bien nuevas monedas fueron acuñadas
ya nadie pudo comprar con ellas cosa alguna,
ya nadie pudo besar o hablar en lengua de ángeles
y hasta los niños debieron guardar
en sus bolsillos los dados, llorando.
Campana tañendo sola bajo la lluvia
en reclamo de rebaños y bandadas,
guitarra partida en la espalda por un rayo,
esa tos acabó por alcanzarnos
como un dardo lanzado a través del aire,
nos arrancó del precario equilibrio
sobre ruedas que giraban veloces
y, tumbados como quedamos en la tierra,
nos puso adelante un lodoso espejo
para que en él, sucios, temblorosos, nos mirásemos.























Boek van het stof


A Héctor Viel Temperley, en memoria.

De zieke hoestte
alsof er geen glans meer was in de wereld.
We hoorden dat slaan van de wind tegen een droog trommelvel
maar we gingen er in een grote boog omheen zonder dralen.
Aangeraakt door een koude salamander
begon het vuur op te branden,
en met dat vuur boog hij zich voorover,
elke avond, om in de vlammen
een beeld te zien van zijn ziel.
En al werden er nieuwe munten geslagen
niemand kon er iets mee kopen
en niemand kon kussen,of praten in de taal der engelen
en zelfs de kinderen moesten hun teerlingen
in de zakken houden, wenend.
De klok luidend alleen onder de regen
op zoek naar kuddes en zwermen,
de gitaar van achteren gekliefd door een bliksem,
bereikte die hoest ons uiteindelijk
als een speer geslingerd door de lucht,
rukte ons uit het precaire evenwicht
over wielen die snel draaien
en, neergevallen op de grond als we lagen,
hield hij ons een modderige spiegel voor
omdat we ons, vuil en bevend, zouden bekijken.

o






Una mañana una voz me anunció
que moriré en domingo y en Basilea

A Amelia Biagioni

El aire se quebrará como un vidrio
a mis pies y sobre mi cabeza,
y los pedazos llenarán las calles y los techos;
esto que es y no un sueño
me persigue desde hace mucho,
desde cuando dejé de creer en los ángeles
y comencé a refugiarme en los puentes
para mirar atardecer o llorar sin que me viesen.
Vidrio es el aire y la mano que escribe,
el rostro más amado, el caracol en el jardín,
todo acabará siendo afilados y diminutos fragmentos,
aunque la mano sea la de un poeta,
el rostro se enfrente a la luz,
el caracol deje en el suelo una huella densa y blanca.
Hoy Basilea es apenas un nombre en el mapa
y es cualquier día menos domingo;
miro desde la altura la cornisa de inestable arena
donde se posan, por un momento, las golondrinas.

Mañana...






Op een morgen kondigde een stem me aan
dat ik op zondag zou sterven in Basilea

Aan Amelia Biagioni

De lucht brak als glas
aan mijn voeten en over mijn hoofd,
en de stukken vulden de straten en de daken;
dat wat is en niet een droom
achtervolgt mij al lang,
al sinds ik niet meer in engelen geloofde
en me begon te verbergen onder de bruggen
om naar het vallen van de avond te kijken of of te wenen zonder dat ze mij zagen.
Glas is de lucht en de hand die schrijft,
het meest geliefde gelaat, de slak in de tuin,
alles zal eindigen in scherpe en kleine stukken,
ook als de hand die van een dichter is,
als het gezicht zich naar het licht keert,
als de slak op de grond een spoor achterlaat, dik en wit.
Vandaag is Basilea slechts een naam op de kaart
en is het elke dag behalve zondag;
ik bekijk vanuit de hoogte de rand van onstabiel zand
waarop gaan rusten, voor een ogenblik, de zwaluwen.

Morgen...

o






Babel

Llega a menudo una señal
desde el extremo del día o el fondo de la noche
que creemos de otros y es de nosotros mismos.
Un fugaz y remoto resplandor,
una cuerda que suena casi inaudible desde los charcos
adonde van a morir los renacuajos,
breve suelo cubierto de ramas cortadas,
mínimo gesto del que se ahoga
y abre una ventana para tomar aire,
olvidado puñado de semillas bajo inminentes patas de caballos.






Babel

Soms komt er een teken
van het einde van de dag of uit het diepste van de nacht,
dat we denken van anderen afkomstig te zijn maar van onszelf komt.
Een vluchtige en verre glans,
een snaar die bijna onhoorbaar klinkt uit de poelen
waar de de kikkervisjes gaan sterven,
kortstondige grond bedekt met afgesneden takken,
miniem gebaar van wie stikt
en een venster opent om naar lucht te happen
een handval vergeten zaden onder de imminente poten van paarden

o





Gepubliceerd door
Taller de poesía de Ana Emilia Lahitte, No. 123,
La Plata, Buenos Aires, 1990.



.
Copyright © Carlos Barbarito 1990
Copyright vertalingen © Stefan Beyst 2004


Heb je genoten van de gedichten?
Stuur dan het adres van deze pagina door naar je vriend(inn)en!

Wil je worden verwittigd als er nieuwe gedichten verschijnen?
Stuur dan een mail met de vermelding: 'barbarito'

Laat een boodschap aan de dichter achter in het gastenboek !
Wij vertalen het voor hem in het Spaans.




zoek op deze site

powered by FreeFind