'Carlos Barbarito: Paarden'

CARLOS BARBARITO 'paarden' en andere gedichten © Carlos Barbarito 1990 best bekeken op volledig scherm (F11) klik op È om het volgende gedicht te zien
Hieronder enkele gedichten die daarna nooit meer in boekvorm zijn verschenen. De overige zijn overgebracht naar andere bundels. . Copyright © Carlos Barbarito 1990 È
	Libro de polvo A Héctor Viel Temperley, en memoria. El enfermo tosió como si no quedara replandor en el mundo. Oímos ese batir de viento contra un parche reseco pero pasamos de largo sin detenernos. Tocado por una fría salamandra el fuego empezó a consumirse y con aquel fuego que se reclinaba, cada atardecer, para mirar en las llamas una imagen de su propia alma. Y si bien nuevas monedas fueron acuñadas ya nadie pudo comprar con ellas cosa alguna, ya nadie pudo besar o hablar en lengua de ángeles y hasta los niños debieron guardar en sus bolsillos los dados, llorando. Campana tañendo sola bajo la lluvia en reclamo de rebaños y bandadas, guitarra partida en la espalda por un rayo, esa tos acabó por alcanzarnos como un dardo lanzado a través del aire, nos arrancó del precario equilibrio sobre ruedas que giraban veloces y, tumbados como quedamos en la tierra, nos puso adelante un lodoso espejo para que en él, sucios, temblorosos, nos mirásemos.	Boek van het stof A Héctor Viel Temperley, en memoria. De zieke hoestte alsof er geen glans meer was in de wereld. We hoorden dat slaan van de wind tegen een droog trommelvel maar we gingen er in een grote boog omheen zonder dralen. Aangeraakt door een koude salamander begon het vuur op te branden, en met dat vuur boog hij zich voorover, elke avond, om in de vlammen een beeld te zien van zijn ziel. En al werden er nieuwe munten geslagen niemand kon er iets mee kopen en niemand kon kussen,of praten in de taal der engelen en zelfs de kinderen moesten hun teerlingen in de zakken houden, wenend. De klok luidend alleen onder de regen op zoek naar kuddes en zwermen, de gitaar van achteren gekliefd door een bliksem, bereikte die hoest ons uiteindelijk als een speer geslingerd door de lucht, rukte ons uit het precaire evenwicht over wielen die snel draaien en, neergevallen op de grond als we lagen, hield hij ons een modderige spiegel voor omdat we ons, vuil en bevend, zouden bekijken. È
	Una mañana una voz me anunció que moriré en domingo y en Basilea A Amelia Biagioni El aire se quebrará como un vidrio a mis pies y sobre mi cabeza, y los pedazos llenarán las calles y los techos; esto que es y no un sueño me persigue desde hace mucho, desde cuando dejé de creer en los ángeles y comencé a refugiarme en los puentes para mirar atardecer o llorar sin que me viesen. Vidrio es el aire y la mano que escribe, el rostro más amado, el caracol en el jardín, todo acabará siendo afilados y diminutos fragmentos, aunque la mano sea la de un poeta, el rostro se enfrente a la luz, el caracol deje en el suelo una huella densa y blanca. Hoy Basilea es apenas un nombre en el mapa y es cualquier día menos domingo; miro desde la altura la cornisa de inestable arena donde se posan, por un momento, las golondrinas. Mañana...	Op een morgen kondigde een stem me aan dat ik op zondag zou sterven in Basilea Aan Amelia Biagioni De lucht brak als glas aan mijn voeten en over mijn hoofd, en de stukken vulden de straten en de daken; dat wat is en niet een droom achtervolgt mij al lang, al sinds ik niet meer in engelen geloofde en me begon te verbergen onder de bruggen om naar het vallen van de avond te kijken of of te wenen zonder dat ze mij zagen. Glas is de lucht en de hand die schrijft, het meest geliefde gelaat, de slak in de tuin, alles zal eindigen in scherpe en kleine stukken, ook als de hand die van een dichter is, als het gezicht zich naar het licht keert, als de slak op de grond een spoor achterlaat, dik en wit. Vandaag is Basilea slechts een naam op de kaart en is het elke dag behalve zondag; ik bekijk vanuit de hoogte de rand van onstabiel zand waarop gaan rusten, voor een ogenblik, de zwaluwen. Morgen... È
	Babel Llega a menudo una señal desde el extremo del día o el fondo de la noche que creemos de otros y es de nosotros mismos. Un fugaz y remoto resplandor, una cuerda que suena casi inaudible desde los charcos adonde van a morir los renacuajos, breve suelo cubierto de ramas cortadas, mínimo gesto del que se ahoga y abre una ventana para tomar aire, olvidado puñado de semillas bajo inminentes patas de caballos.	Babel Soms komt er een teken van het einde van de dag of uit het diepste van de nacht, dat we denken van anderen afkomstig te zijn maar van onszelf komt. Een vluchtige en verre glans, een snaar die bijna onhoorbaar klinkt uit de poelen waar de de kikkervisjes gaan sterven, kortstondige grond bedekt met afgesneden takken, miniem gebaar van wie stikt en een venster opent om naar lucht te happen een handval vergeten zaden onder de imminente poten van paarden È
Gepubliceerd door Taller de poesía de Ana Emilia Lahitte, No. 123, La Plata, Buenos Aires, 1990. . Copyright © Carlos Barbarito 1990 Copyright vertalingen © Stefan Beyst 2004 Heb je genoten van de gedichten? Stuur dan het adres van deze pagina door naar je vriend(inn)en! Wil je worden verwittigd als er nieuwe gedichten verschijnen? Stuur dan een mail met de vermelding: 'barbarito' Laat een boodschap aan de dichter achter in het gastenboek ! Wij vertalen het voor hem in het Spaans. zoek op deze site powered by FreeFind